Waarom adopteren jullie (nog) een kind?
Toen bleek dat we niet in staat zijn om via natuurlijke weg biologisch eigen kinderen te krijgen, was adoptie voor ons een heel logische stap. Na de adoptie van Yente wisten we vrij snel dat we nog een kindje wilden en we twijfelden er geen moment aan om ook dat kindje te adopteren. Ditmaal hebben we een special-needs procedure gestart.
Wat is een special-needs procedure?

Een special-needs kindje is een kindje dat extra zorg nodig heeft. Meestal gaat het om een handicap of een "afwijking" die in het land van herkomst tot sociale problemen kan leiden, maar het kan ook gaan om een (blijvende) ontwikkelingsachterstand. Deze kinderen hebben in het land van herkomst veelal geen goede vooruitzichten en minder kansen om geadopteerd te worden. Dit kan een cultureel gegeven zijn, het kan echter ook zijn dat de medische mogelijkheden in het land van herkomst ontoereikend zijn.

In de adoptieprocedure kun je aangeven dat je openstaat voor een special-needs kindje. Bij het gezinsonderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming wordt dan tevens beoordeeld of de ouders in staat zullen zijn om een special-needs kindje op te voeden.

Tijdens de procedure dien je aan te geven welke handicaps je als adoptiefouders denkt aan te kunnen en welke niet. Je kunt echter geen gradaties daarin aangeven. Alvorens het kind voor adoptie in aanmerking komt, zijn er in het land van herkomst medische onderzoeken gedaan. De resultaten hiervan zijn (bij het voorstel) beschikbaar. Er kan aan diverse medische problemen worden gedacht. Belangrijk onderscheid ligt in het al dan niet operabel zijn van het medische probleem. Voorbeelden van operabele problemen zijn: hartruisje, extra vingertje, schisis (hazelip), hartafwijking. Voorbeelden van niet-operabele medische problemen: zichtbare wijnvlek, x-benen, doofheid. Overigens komen kinderen met een handicap die dusdanig is dat zij op volwassen leeftijd naar verwachting niet zelfstandig kunnen wonen, niet voor adoptie in aanmerking.

Een ander belangrijk verschil met een reguliere procedure is dat het kind niet in China met de ouders wordt gematcht. Bij een SN procedure komen de dossiers van de kinderen naar de vergunninghouder in Nederland (bij ons dus Kind en Toekomst). Daar bepaalt men welke ouders het meest geschikt zouden zijn voor welk kind. Vervolgens wordt het kindje aan de ouders voorgesteld. Een voorstel kun je eigenlijk niet weigeren (en waarom zou je als de handicap is zoals je hebt opgegeven?). In sommige gevallen is de handicap anders dan de ouders hadden aangegeven. Dan worden de potentiële ouders gepolst.Dan heb je wel de mogelijkheid om nee te zeggen. Soms beslissen de potentiële ouders om dat kindje niet te adopteren. Dat is uiteraard een heel zware beslissing.

Overigens heb je nooit echt zekerheid, ook niet in een reguliere procedure. We kennen meerdere gezinnen waarvan de kindjes achteraf wel een aandoening bleken te hebben of SN-kindjes nog een andere aandoening bleken te hebben die meer zorgen gaf dan de eigenlijke special need.

Na acceptatie van het voorstel gaat het dossier weer naar China voor toetsing en verdere verwerking. De tijd tussen acceptatie van het voorstel en afreizen is dan ook langer dan bij een niet-SN procedure, namelijk ongeveer vijf maanden. Bij een niet-SN procedure is dat ongeveer twee maanden. Bij Yente vonden we dit stuk van de wachttijd het moeilijkste. Je weet dan concreet wat voor schat er op je ligt te wachten, dat die je hard nodig heeft, en het is maar de vraag hoe hij/zij wordt verzorgd.

Hoe lang duurt zo'n procedure eigenlijk?

Dit verschilt per land, per vergunninghouder en van tijd tot tijd. Het algemene trajekt van aanvraag van een BKA nummer tot het einde van de VIA cursus (zie pagina procedure) duurt anderhalf tot twee jaar. Daarna begint het gezinsonderzoek. De wachttijd tussen de cursus en het gezinsonderzoek varieert per arrondissement. Voor een volgende adoptie hoef je de cursus niet meer te volgen en daar dus ook niet op te wachten. De duur van het gezinsonderzoek hangt mede af van de raadsmedewerker en de persoonlijke omstandigheden. Bij ons zat tussen het einde van de cursus en het verkrijgen van de beginseltoestemming ruim een half jaar. De wachttijd tussen ontvangst van de beginseltoestemming en de eerste ontmoeting met het kind varieert enorm. Naast de special needs procedure loop je automatisch mee in de reguliere procedure, voor het geval in de tussentijd geen special needs kindje wordt aangemeld met wie je gematcht wordt. Op dit moment bedraagt de wachttijd tussen het versturen van de papieren naar China en ontvangst van het voorstel bij een 'reguliere' procedure ongeveer twee jaar. Bij een SN-procedure (zie hierboven) is de wachttijd echter onvoorspelbaarder. Onze vergunninghouder ontvangt ongeveer vier keer per jaar SN-dossiers uit China. Iedere keer zou er zomaar een kindje tussen kunnen zitten waarvan men bij Kind en Toekomst vindt dat het het beste bij ons past...

Waarom adopteren jullie uit China?

Toen we begonnen met de adoptieprocedure hadden we niet een echte landenvoorkeur. Gaandeweg de procedure kregen we een voorkeur voor India. Gelukkig voor de kinderen aldaar heeft India haar binnenlandse adoptie beter georganiseerd. Het aantal kinderen dat naar het buitenland vertrekt is daardoor verminderd met langere wachttijden tot gevolg. In het tweede land van onze voorkeur, Colombia, heeft zich na India hetzelfde voltrokken. Uiteindelijk hebben we voor China gekozen, mede door de relatief korte wachttijden.

Ook bij de tweede adoptie hebben we voor China gekozen. We hebben erg prettige ervaringen/herinneringen aan onze adoptie van Yente. Het is voor haar en haar broertje ook prettig om een achtergrond te hebben die vergelijkbaar is en met iemand op te groeien met dezelfde identeit. Typerend voor adoptie uit China bijvoorbeeld is dat de kans dat de biologische ouders ooit gevonden worden, heel erg klein is. Hoe zou het voor Yente zijn als haar broertje bijvoorbeeld van meet af aan weet wie zijn biologische ouders zijn?
Ondersteun je door adoptie uit China juist niet de eenkindpolitiek?
Ouders worden zwaar gestraft als ze zonder toestemming zwanger zijn geraakt en een kind ter wereld brengen. Gedwongen abortussen en sterilisaties schijnen nog steeds voor te komen. Gelet op de hoge risico’s die (de gezinnen van) vrouwen lopen, die zonder toestemming zwanger zijn geraakt, is het als een daad van liefde te beschouwen dat een moeder haar kindje toch ter wereld heeft laten komen. Vaak worden deze kinderen te vondeling gelegd op een plaats waarvan de vader of moeder weet dat er snel iemand voorbij zal komen die het kindje zal vinden, bijvoorbeeld bij een politiebureau, een school of een weeshuis. Het kindje is vaak zorgvuldig aangekleed en soms zit er een “red note” bij, een briefje waarinj het kindje geluk wordt toegewenst. Ook het te vondeling leggen van een kindje is strafbaar in China, zodat dat meestal in alle anonimiteit gebeurt.

De Chinese gezinspolitiek keuren wij uiteraard af. Dat neemt niet weg dat de kinderhuizen in China vol zijn en dat ook deze kinderen recht hebben op een gezinsleven. Wij zijn ervan overtuigd dat we daarmee het kind een betere toekomst bieden dan in een tehuis en we hopen dat onze kinderen het ons later niet kwalijk zullen nemen dat wij hen uit hun geboorteland hebben weggehaald. Wij zijn er van overtuigd dat het aantal buitenlandse adopties niet van invloed is op het politieke beleid omtrent gezinsgrootte. Overigens neemt het aantal kinderen dat voor adoptie naar buiten China in aanmerking komt, de laatste tijd behoorlijk af. Dat komt mede doordat de welvaart in China toeneemt waardoor meer Chinese stellen kunnen adopteren en de eenkindpolitiek iets soepeler is geworden.
Waarom adopteren jullie via Kind & Toekomst?

Van de in totaal 7 vergunninghouders bemiddelen er 3 in China: Meiling, Wereldkinderen en Kind & Toekomst. We hebben ons in eerste instantie bij Wereldkinderen aangemeld als donateur, omdat deze vergunninghouder ook bemiddelt in de andere landen die we toen op het oog hadden (zie de vraag hierboven). Toen onze landenkeuze op China viel, hebben we ons bij Kind & Toekomst aangemeld, met name gelet op het feit dat bij Kind & Toekomst geen wachtlijst wordt gehanteerd. Bij de tweede procedure hebben we ons gelijk bij Kind en Toekomst aangemeld.

Hoe denken jullie bij de opvoeding van Yente en haar broertje rekening te houden met hun achtergrond?

Vanwege de uiterlijke verschillen zullen Yente en haar broertje al vanaf jonge leeftijd geconfronteerd worden met hunr adoptieachtergrond. Om hen daar zo goed mogelijk op voor te bereiden en weerbaar te maken, zullen we in alle openheid over de adoptie en hun geboorteland praten. We willen dat zij van ons alles als eerste horen. Naarmate ze ouder worden, zullen we meer informatie geven. Volgens deskundigen is het voor het gevoel van eigenwaarde van belang om steeds met respect over de biologische ouders te spreken. Het ene kind zal veel behoefte hebben aan het praten over de adoptie, het andere in (veel) mindere mate. We willen er anderzijds natuurlijk ook voor waken dat ons kindje in haar dagelijks doen en laten alleen nog maar met haar adoptieachtergrond bezig is. We willen Yente en haar broertje vooral een normaal (gezins)leven bieden.
Wat doen jullie met Yente als jullie haar broertje gaan ophalen?

Het is een zware en emotionele reis. Mogelijk moet Yentes broertje net als Yente de eerste tijd bij ons heel veel huilen en komen we nauwelijks aan nachtrust toe. Toch peinzen we er niet over om Yente in Nederland achter te laten. Zij hoort bij ons, en ook bij haar broertje. Ook vanuit de hechting bezien, willen we Yente niet twee weken alleen laten om daarna met een ander kindje terug te komen.

Wat als een van hen of beiden hun biologische ouders wil(len) ontmoeten?

In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, gaat niet ieder geadopteerd kind op zoek naar zijn of haar biologische ouders. Mocht Yente en/of haar broertje dat wel willen, dan zullen we hen daar zoveel mogelijk bij helpen. Dit kan van groot belang zijn voor het vinden van een eigen identiteit. Om die reden hebben we toen we Yente in China gingen ophalen, zoveel mogelijk gegevens verzameld over haar leven voordat ze bij ons kwam. Voor haar broertje zullen we precies hetzelfde doen.

Helaas is het zo dat het in vrijwel alle gevallen onmogelijk is te achterhalen wie de biologische ouders zijn van een kind dat uit China geadopteerd is. Vanwege alle sancties die staan op het krijgen van een kind zonder toestemming van de overheid, worden deze kinderen bijna altijd in volslagen anonimiteit te vondeling gelegd.
Wat moet ik doen als ik nog vragen aan jullie heb?
Laat het ons even weten! Zie de contactpagina.