Vrijdag hadden we de koffers al gepakt, dus we hoefden pas om half zes op. Jin is duidelijk erg voorzichtig met haar schatting over de tijdsduur van het hotel naar het vliegveld. De autorit duurt ongeveer veertig minuten en ze wil al om half acht vertrekken vanuit het hotel. Zelfs Milan (normaal al ruim op tijd aanwezig) vindt de planning nu wat ruim. Maar goed, we hebben zo rustig de tijd voor een goed ontbijt. Yulian zit als 'vanouds' flink te eten en ook Yente eet gelukkig steeds beter.

Overal waar we komen, dus ook op het vliegveld, staren mensen ons aan. We vertelden dat al eerder naar aanleiding van een restaurantbezoek, maar op het vliegveld is het niet anders. Met Jin bij ons is de drempel erg laag voor mensen om haar vragen te stellen over ons. Uiteraard vertaalt Jin alles voor ons, want we willen graag horen waar het over gaat. De meestgehoorde vragen gaan over de leeftijd van de kinderen, over het feit of wij de ouders zijn en waar de kinderen vandaan komen. We kijken er niet meer van op. Wees niet verbaasd als een Chinees je ronduit naar je jaarinkomen vraagt :-) We beantwoorden alles vriendelijk, temeer daar we onder de indruk zijn van de vriendeiljkheid van de Chinezen. Ze helpen je ongevraagd als ze zien dat je hulp nodig hebt (bijvoorbeeld bij het met een buggy nemen van enorm hoge stoepranden en glimlachen voortdurend. Bij het zien van de kinderen krijgen we vaak een thumbs-up te zien. De nieuwsgierigheid gaat wel ver. Zo miste een Chinees bijna het boarden van zijn vliegtuig, omdat hij zo naar ons stond te kijken...

Na het afscheid van Jin de supergids gaan we probleemloos door de security check. De notebook (ja Robert, we hebben er nu zelf een bij ons) moet wel even aan en de poedermelk van Yulian moet men even besnuffelen, maar het is uiteraard allemaal ok. Na ruim anderhalf uur wachten boarden we. Yulian vindt het allemaal prima en valt redelijk snel in slaap, zodat Lisette ook kan eten. Na anderhalf uur landen we veilig in Beijing.

Op het vliegveld ontmoeten we buiten de aankomsthal direkt een ander stel met hun kersverse zoontje. Het is leuk om ze weer te zien en bij te praten over alle ervaringen. Ze wachten al een half uur op vervoer naar het hotel. Dat komt na een telefoontje gelukkig snel en we kunnen mee in de bus. In de lobby van het hotel ontmoeten we de gids voor deze week: Rose. Ze checkt direkt alle papieren voor de aanvraag van het visum. Het lijkt allemaal ok, dus dat zal wel goedkomen. Tijd om de kamer te gaan verkennen en uit te pakken. Yulian vindt het even helemaal niks en moet behoorlijk brullen, maar het slaat na korte tijd helemaal om. Hij is door het dolle heen en rolt kraaiend van plezier over het bed. Yente doet er niet voor onder. Geweldig! Wat zijn het schatten!

Na dit alles laten we Yulian kort slapen en verkennen daarna de omgeving. We zoeken een supermarkt voor wat boodschappen. Helaas zitten we niet echt in een stukje 'oud' Beijing. Om de hoek is een hypermodern winkelcentrum met alle bekende, westerse merken. Zo sjiek kennen we dat in Nederland niet. De levensstandaard is hier hoog. Wat is het contrast tussen rijk en arm ontzettend groot hier, onvoorstelbaar.

Rond half acht gaan we met het gezin dat we op het vliegveld ontmoetten uit eten. Bestellen valt niet mee, zelfs niet met een cursus Chinees, al helpt het wel behoorlijk. Lisette vraagt een grote fles water, maar krijgt een kleine petfles. Dat zijn ze bij het eten blijkbaar niet gewend. Het eten dat we aanvankelijk bestellen, blijkt niet meer leverbaar. Gelukkig is de keuken niet helemaal leeg en uiteindelijk eet iedereen heerlijk.

Dag 10