Toen we Yente adopteerden in december 2005 deden we de eerste vier nachten geen oog dicht. Hoe anders is dat deze keer. Het is sowieso op heel veel punten het tegenovergestelde van toen: een zoon in plaats van een dochter, zomer i.p.v. winter, alleen reizen naar de provincie i.p.v. met een groep, een rustige overdracht i.p.v. een redelijke chaos, alle tijd om vragen te stellen in het tehuis i.p.v. een tolk delen met zeven stellen. Anyway...die nachtrust...die is dus uitstekend. We maken Yulian rond half elf nog even wakker voor wat pap en dan horen we hem de hele nacht niet meer. Hij is snel aan ons gewend, misschien wel te snel. "Het is ook nooit goed" hoor ik je denken, maar het gebrek aan verdriet betekent dat Yulian waarschijnlijk nooit echt gehecht is geweest. Dat betekent dat we er (meer dan bij Yente) op moeten letten dat het geen allemansvriendje wordt. Meer hierover kun je lezen op de pagina over hechting.

Yulian is een heerlijk, vrolijk en energiek mannetje. Hij heeft een erg innemende lach, net als zijn zus, dus die twee zullen ons nog regelmatig helemaal inpakken. Hij laat steeds meer zien wat hij kan en dat gaat snel. Hij kruipt goed, kan zelf opstaan als hij kan steunen op iets, hij kan met hulp goed passen zetten en ook zijn stembanden laat hij inmiddels goed horen, iets wat maandag en dinsdag nog helemaal niet gebeurde, op een zacht huiltje na. Hij lacht hardop en giechelt. In zijn armen heeft hij veel kracht, daar is hij in het tehuis op getraind, denken we. Inmiddels kan papa al veel goeds doen. Yulian accepteert papa steeds beter. Vanavond viel Yulian voor het eerst in papa's armen in slaap. Weer zo'n geweldig moment.

Voor Yente is het soms een beetje moeilijk om te ervaren dat papa en mama hun aandacht moeten verdelen. Dat is ook heel begrijpelijk. Gelukkig kan Lisette nu wat meer tijd met Yente doorbrengen. We merken dat Yente dit heel fijn vindt en zo wat rustiger wordt.

Vandaag stond er een vrije dag op het programma. We hebben na het ontbijt rond een uur of tien een taxi genomen naar "Plum Blossom Hill". Dat is een Nationaal Park met het graf van Zhu Yuanzhang, de eerste Ming-keizer. Prachtige beelden flankeren de koninklijke weg (of geestesweg); zie foto's. Niet minder belangrijk: Yente kon hier heerlijk rennen en bellen blazen zonder het risico te lopen van haar sokken te worden gereden. We hebben heerlijk gewandeld en van de omgeving genoten. Het wat een koele dag, maar 28 graden, en er stond een lekker windje.

Rond half een moesten we terug naar het hotel. Jin zorgde namelijk de afgelopen dagen voor legalisatie van alle documenten die nodig zijn voor de verdere afhandeling van de adoptie, het verkrijgen van een Nederlands visum voor Yulian en voor een Chinees paspoort voor hem. Om half drie ontmoetten we haar. Na drie kwartier controleren, kopiëren en nog een keer controleren was alles in orde. Dit betekent dat we klaar zijn in de provincie Jiangsu en dat we terug kunnen naar Beijing. Daar moeten we een week "wachten" op het visum dat we moeten halen bij de Nederlandse ambassade.

We vliegen morgenochtend om kwart over elf terug naar Beijing (vandaag hebben we de koffers gepakt) en ontmoeten dan weer bijna alle stellen waarmee we uit Nederland vertrokken. Twee stellen komen later omdat de procedure in "hun provincie" langer duurt. Niet alleen voor ons is het leuk om iedereen weer te zien; ook Yente kijkt er naar uit om weer te kunnen spelen met Susan (haar vriendinnetje met wie ze in 2005 uit China naar Nederland kwam).

Dag 9