Vandaag was de lucht voor het eerst (licht)blauw in plaats van grijs (door de smog met of zonder zon). Het is hier heel erg heet buiten het hotel, maar door de smog hebben we onze zonnebrillen nog niet nodig gehad. We hebben vandaag op het programma om tien uur een excursie naar de Confuciustempel met lunch staan. We kunnen dus uitslapen en wat tijd voor ons zelf doorbrengen. Je kunt hier officieel tot half tien ontbijten, maar als je om negen uur komt, vind je min of meer al de hond in de pot, dus zetten we de wekker om half acht. Terwijl mama onder de douche staat, wordt Yulian wakker. Papa is bij hem en mag hem sinds de overdracht voor het eerst vasthouden zonder dat hij moet huilen. Een mooi moment.

Bij het ontbijt werd ons gisteren gevraagd om een evaluatieformulier in te vullen. Ons werd expliciet gevraagd in te vullen wat we nog meer zouden willen. Het kan toeval zijn, maar vanochtend hebben we ineens twee kinderstoelen. Weer blijkt dat Yulian vooruitgang boekt, want mama kan hem in de kinderstoel zetten zonder dat hij moet huilen. We geven hem nu eerst zijn pap voordat we zelf gaan eten, zodat hij daarna wat rustiger met ons mee kan eten. Nu mama af en toe haar handen vrij heeft, kan ze ook weer wat meer foto's maken.

Jin laat ons de omgeving van de Confuciustempel en de oude universiteit zien, met daarin het grootste standbeeld van Confucius in China. Dit is nog een oud stukje China met prachtige gebouwen en bomen. Voor de tempel staat een boom met gouden bladeren. We kopen twee rode linten met munten met op elk een wens voor Yente en Yulian. Milan heeft ze in de boom gegooid, zodat de wensen uitkomen. Wij bekijken de bezienswaardigheden, maar voelen ons zelf ook een bezienswaardigheid doordat veel Chinezen om ons heen ons nu ook fotograferen. We vallen natuurlijk wel op: lange westerse papa met Chinees meisje op zijn schouders en westerse mama met een heupdrager met een Chinees jongetje erin. Dat Yulian een handje mist, zie je als hij in de heupdrager zit alleen aan de achterkant, maar toch wordt het vaak opgemerkt en dan wordt er naar ons geroepen en steken de Chinezen hun duim omhoog. Toch blijven we ons ook wat bezwaard voelen dat we hun/onze kinderen weghalen uit hun geboorteland en vragen we ons af of alle Chinezen daarmee even blij zijn, ook al zegt onze gids dat dat zo is.

We kopen voor Yulian alvast wat aandenkens aan zijn geboorteland en neuzen rond op een kleine dierenmarkt. Na alle formaliteiten en ons bezoek aan het tehuis van Yulian doen we eindelijk weer iets dat ook leuk is voor Yente, want die is gek op dieren. We zien voornamelijk kleine dieren, want de Chinezen hebben niet veel ruimte: gerbils (aangeprezen als echte Nederlandse), vissen, salamanders, vogeltjes, dwergkonijntjes in heel kleine kooitjes, schildpadjes en een enkel jong poesje en wat puppies.

De lunch is een lekkere kennismaking met veel verschillende gerechten. Yulian hoeft tijdens het eten weer niet op schoot te zitten, maar zit voor het eerst in de buggy. Mama kan eindelijk rustig Yulian voeren en zelf eten. Daarna vertrekken we naar het hotel, waar we Yulian zijn middagdutje laten doen, eindelijk gewoon eens rustig op de hotelkamer. Nu heeft mama even tijd om Yente alle aandacht te geven. Ze verkennen samen het hotel en doen voor het eerst sinds we op reis zijn weer hun eigen theeceremonie: thee drinken met een verhaaltje en een spelletje krokoloko. Papa heeft even het rijk alleen met zijn laptop, want als Yulian slaapt, slaapt hij vast. Hij (Yulian dus) heeft mama nodig om in slaap te vallen.

Als Yulian wakker is, spelen we wat op de hotelkamer. Yulian ontdekt hoe leuk het is om te lopen langs alles wat hij vast kan houden. Geweldig om te zien hoe blij en trots hij dan kijkt. Hij begint ook steeds meer te brabbelen. Yulian laat steeds meer van zichzelf zien. Het feest van de ontdekking is begonnen!

Een speeltuintje kunnen we nergens vinden; het wordt een pleintje in de schaduw van de China Merchants Bank. We hebben bellenblaas meegenomen en Yente rent vrolijk achter de bellen aan, terwijl Yulian zichzelf staande houdt aan een marmeren bloembak. Op de terugweg doen we nog wat inkopen in de supermarkt tegenover het hotel. Yente moet ineens plassen. In haar beste Chinees vraagt mama waar de toiletten zijn. Of het nu komt door het Chinees van mama of de lichaamstaal van Yente die van haar ene op haar andere been staat te dansen, zullen we wel nooit weten, maar ineens valt de yuan. De mevrouw pakt Yente op begint door de winkel te rennen, tot ver achterin het magazijn door smalle gangetjes. Mama erachteraan natuurlijk en samen kunnen mama en Yente de goede vrouw nog net duidelijk maken dat mama Yente zelf wel de broek uittrekt en laat plassen. De Chinezen zijn moeilijk te peilen, maar het lijkt erop dat deze vrouw Yente oprecht wilde helpen en niet alleen bang was dat haar winkel werd ondergeplast. Het is trouwens zeer uitzonderlijk dat Yente dit toestaat, want meestal protesteert ze alleen al als vreemden naar haar kijken.

Daarna is het tijd voor het avondeten. We gaan dit keer naar een Chinees restaurant tegenover het hotel, met ook een Engelse menukaart (bedankt, Bailan, dat je Lisette geleerd hebt hoe je dat in het Chinees moet vragen!). Het is er erg druk en het is een goed adres. Het duurt even voordat we naar de tafel gebracht kunnen worden, want Yente wil eerst nog even de vissen, krabben, garnalen en kreeften bekijken. Yulian wil niet in de buggy/kinderstoel zitten, maar weer bij mama op schoot. Het eten met stokjes heeft ook voordelen: mama heeft een hand vrij om Yulian vast te houden. Toch blijft het ongemakkelijk voelen door zoveel obers bekeken te worden terwijl je zit te eten, met stokjes en twee kleine kinderen die ook niet in hun normale doen zijn. Mama kijkt er niet meer naar en negeert ze, papa kijkt terug totdat ze hun ogen neerslaan en weer weggaan. We hebben weer lekker gegeten, maar zijn ook weer opgelucht dat we dit zonder de aandacht van het hele restaurant te hebben getrokken, hebben doorstaan.

Daarna leggen we de kinderen op bed. Als papa Yente nog een verhaaltje voorleest, komt Yulian er nieuwsgierig bij zitten. Het duurt niet al te lang of ze liggen allebei in slaap.

De aardbeving is hier nog steeds dagelijks in het nieuws. Er blijven naschokken komen en gewonden liggen zelfs hier in het ziekenhuis, duizenden kilometers van het rampgebied. Er zijn vijftien miljoen mensen geevacueerd, ongeveer 70.000 doden en iets minder dan 20.000 vermisten; een onvoorstelbaar en dieptriest hoog aantal. De beelden op televisie zijn schokkend.

Dag 8