Ruim vier uur rijden (ongeveer 400 km) is het vanuit Nanjing naar Lianyungang, waar het Social Welfare Institute staat waar Yulian vandaan komt. We weten niet wanneer we de eerstvolgende kans krijgen om het SWI te bezoeken, dus grijpen de kans aan. Het betekent dat we een busje met chauffeur moeten inhuren om ons heen en terug te rijden. Het betekent ook dat we om half zeven op moeten vandaag om nog een beetje op tijd terug te zijn vanavond. Yente sliep wat onrustig vannacht dus het kost even moeite voor het eerste been uit bed hangt. Daarna gaat het vlot. We lijken wat ervaring te krijgen, want we zijn ruimschoots op tijd klaar met ontbijt. Yulian zit weer aardig te schransen. Dat doet hij duidelijk beter dan zijn zus, die meer moeite heeft met eten. Rond de geplande vertrektijd belt Jin. Zij en de chauffeur blijken vast te zitten in het verkeer. Rond half tien komen ze aanrijden.

Met de reis naar het tehuis van Yente nog redelijk vers in het geheugen (drie uur hobbelen in een bus) valt de reis naar Lianyungang ons heel erg mee. De wegen zijn geweldig en we kunnen overal de maximaal toegestane snelheid halen (100 - 120 km/h). In de auto gaat het goed. Het is een groot eet-, drink- en voorleesfestijn en gelet op het eerste hopen we dat de chauffeur een goede kruimeldief heeft. Sjonge, wat zijn die (rijste)koekjes lekker. Al met al vallen de vier uur ons niet zwaar.

Rond kwart voor twee bereiken we het SWI. Dat is een mooie tijd, want dan hebben de kinderen net hun middagdutje gedaan en is het personeel klaar met lunchen. We worden heel gastvrij onthaald door de directrice van het tehuis en enkele andere medewerkers. Gelukkig hebben we de gids ditmaal voor onszelf, dus we kunnen veel vragen stellen. We mogen de ruimte binnen waar de kinderen verblijven. De foto's die we daarvan gemaakt hebben, houden we voor Yulian. Zijn bedje staat er nog. Ook zijn vriendje is er en het is leuk om te zien hoe ze op elkaar reageren. Van de meeste verzorgsters lijkt Yulian niet veel te moeten hebben (hij wil steeds terug naar mama), maar er is er een bij wie hij zich duidelijk heel prettig voelt. Zij is speciaal op haar vrije dag naar het tehuis gekomen om afscheid te nemen. Zij zorgde blijkbaar intensief voor Yulian.

Na het bezoek aan het SWI krijgen we nog de gelegenheid om de vindplaats van Yulian te bezoeken. Dat blijkt vrij dicht bij het SWI te zijn. Het is maar goed dat we beide plaatsen nu bezoeken; we krijgen te horen dat er binnen nu en een jaar of tien een groter tehuis zal ontstaan en ook het gebouw waar Yulian gevonden is, zal naar alle waarschijnlijkheid binnen een jaar verdwijnen. Fijn dat we Yulian later het foto- en filmmateriaal van vandaag kunnen laten zien.

Voor Yente is het allemaal nog dubbel om grote zus te zijn. Yulian begint te huilen zodra mama hem loslaat en zo heeft Yente mama bijna niet meer alleen. Hier heeft ze het duidelijk moeilijk mee. Aan de andere kant vindt ze het ook leuk om samen te stoeien en beschermt ze Yulian. Toen een van de verzorgsters in het tehuis Yulian op de arm nam, zei ze: "Die mevrouw pakt Yulian af. Dat mag niet, hij hoort nu bij ons." Toen het even later nog een keer gebeurde: "Dat mag niet, zo gaat Yulian huilen."

Na dit alles keren we weer hotelwaarts. Rond een uur of half zes eten we take-away noodles naast een supermarkt (het wegrestaurant was nog gesloten). Het wordt hier al vroeg en snel donker. Ons valt op dat maar weinig auto's dimlicht voeren en veel ook zelfs geen stadslicht. Onze gids leert ons dat dimlicht alleen is om even een verkeersbord goed te kunnen lezen. Om kwart voor acht komen we aan bij het hotel, moe van de reis en alle indrukken, maar voldaan. Dit hadden we absoluut niet willen missen. De kinderen slapen allebei. Yente had nog in bad gewild, maar half slapend zegt ze dat ze liever naar bed gaat. Op het moment dat haar pyjama over haar hoofd glijdt, wordt ze echter wakker. "Papa, ik wil in bad". Wonderlijk, maar beloofd is beloofd. Ook Yulian wordt wakker. Na het bad spelen we nog wat en gaan ze allebei te bed. Rond kwart elf krijgt Yulian nog pap en hij ligt nu (vijf over elf) net weer op bed.

Morgen krijgen we een verzorgde excursie inclusief lunch en dan gaan we het voor de verandering eens lekker rustig aan doen. De dag erna krijgen we alle papieren, inclusief het paspoort van Yulian, zodat we zaterdag weer naar Beijing terug kunnen.

Dag 7