Om zes uur op is vroeg (voor ons althans)...maar het leek ons de enige optie als je om acht uur met twee kinderen aangekleed en met ontbijt achter de kiezen klaar moet staan in de lobby van het hotel. No sweat...gelukkig. We kunnen rustig ontbijten na een nacht met redelijke rust. Om elf uur gisteravond hebben we Yulian pap gegeven. Rond vijf uur gaf ie een kik, maar twee woorden van mama en hij was stil. Dat gaat dus super.

Voor de eerste tijd lijkt de rolverdeling duidelijk: Yulian is 100% gericht op Lisette. Zodra ze Yulian neerzet, kijkt ie al sip; zodra ze uit zicht verdwijnt, verschijnt er een pruillip en begint hij te huilen; erg zielig. Toch niet helemaal onverwacht. Mannen zijn toch maar enge wezens. Yulian zag in het tehuis alleen maar vrouwen. De nannies uit het tehuis vertelden ons dat er in het tehuis (bijna) geen mannen komen. Bovendien hechten kinderen zich in deze fase vaak maar aan een persoon. Het is gewoon te moeilijk om direkt met twee mensen een nieuwe band op te bouwen. Kortom: mama is voornamelijk met Yulian bezig en papa met Yente.

Stipt acht uur komt onze gids Jin aanlopen. We vertrekken meteen; de chauffeur was er al geruime tijd. Zijn hobby is blijkbaar het verzorgen van zijn auto. Hij heeft vanochtend eerst alle ramen gewassen toen de auto voor het hotel stond en daarna nog een keer toen we bij het Bureau of Civil Affairs waren. Ach, hebben we tenminste goed zicht en dat is geen overbodige luxe. Wat een chaos is dat verkeer hier toch. Vijf minuten later zijn we er.

Vandaag komt de Olympische fakkel aan in Nanjing. Het is enorm druk op de weg. Dit gegeven en het doorweekte shirt waarin de ambtenaar van het Bureau of Civil Affairs binnenkomt, lijken op het eerste gezicht geen verband met elkaar te hebben. Niets is minder waar. De bus waarin hij zat, raakte vast te zitten in het verkeer. Hij is uit de bus gesprongen en heeft een uur lang hard moeten doorlopen om op tijd te zijn. Erg sneu voor de vriendelijke man.

Na aankomst van de medewerkers van het tehuis waarin Yulian zat, kan de procedure verder. We ondertekenen de adoptie-overeenkomst, beantwoorden de ambtenaar enkele vragen en leggen beloftes af. Helaas blijkt daarna dat de adoptie-akte foute paspoortnummers vermeldt. Die mag dus over. Intussen schuiven we door naar de notaris. Weer vullen we een formulier in (waaronder de nieuwe, Nederlandse naam voor Yulian) en tekenen. Inmiddels is de nieuwe adoptie-akte er weer. Die is nu correct, dus we tekenen en even later zit ie keurig in ons rode boekje. De adoptie is rond! Ondertussen hebben de medewerkers van het tehuis gebeld met de direktie en die keurt ons bezoek van morgen aan het tehuis goed. Super! Dat wordt dus lang autorijden morgen, maar het lijkt ons de moeite meer dan waard.

Na het officiële gedeelte van de dag rijden we even naar de Carrefour (!) om inkopen te doen voor het bezoek aan het tehuis. We kopen wat spullen waaraan daar behoefte bestaat (wat kleertjes, luiers, etc.). Hierna keren we hotelwaarts. Het weer is zeer somber en het onweert zelfs. Yulian is daar niet rouwig om: hij eet en slaapt wat en vindt het best. Yente heeft meer energie en we besluiten haar die in bad kwijt te laten raken, met alle nattigheid van dien :-) Als we haar eruit halen en een uurtje later Lisette en Yulian erin stappen, wil ze weer terug. Zo gezegd, zo gedaan. Yulian vindt het heerlijk in bad; hoe anders is dat dan bij Yente. Zij was in het begin doodsbang voor water.

We besluiten vanwege het weer (en lichte vermoeidheid) in het hotel te eten. Dat kan goed in het Sichuan restaurant (zie verslag eergisteren). Het begint goed, maar al redelijk gauw valt Yente aan tafel in de armen van Milan in slaap. Yulian niet. Hij eet en eet en eet en eet... Op de kamer had hij al twee potjes op (na een potje begon hij te huilen toen de bodem in zicht kwam), maar toen de noedels op tafel kwamen in het restaurant was hij niet te houden. Hij begon te huilen toen hij er te ver vandaan zat. We hebben toch niet de indruk dat hij iets tekort kwam in het tehuis. Anyway...meneer gaat op schoot bij Lisette en eet vrolijk mee. We kijken onze ogen uit (op Yente na dus). Inmiddels is het acht uur 's avond en ligt de familie op mij (Milan) na op bed. Da's maar goed ook, morgen wordt weer een lange dag met veel indrukken.

We willen iedereen graag bedanken voor de leuke bijdragen in ons gastenboek! We kijken er regelmatig in en lezen de berichten met veel plezier!

PS: De geboortedatum (die foutief op alle officiële documenten stond die we voor onze reis ontvingen), staat wel correct op ALLE documenten die we tot nu toe in China gezien en getekend hebben. Geweldig! Daarvoor hoeven we in Nederland dus niet meer naar de rechter.

Dag 6