Om 8 uur staan we op, want we hoeven pas om 10.30 uur te vertrekken richting het Bureau of Civil Affairs. De spanning is voelbaar, maar we krijgen toch wel een en ander weg tijdens het ontbijt. Yente eet nog altijd niet erg veel (of het moeten lekkere dingen zijn, zoals rozijntjes of koekjes). We maken een foto van ons laatste ontbijt met z'n drieën.

Jin en de chauffeur zorgen ervoor dat we stipt op tijd bij het hotel vertrekken. Het verkeer is een chaos. Als er getoeterd wordt, toeter je terug. De grootste toeter wint, lijkt het. We vinden het een wonder dat de Buick van onze chauffeur er nog zo ongeschonden uitziet. Onderweg vertelt Jin dat ze niet weet of Yulian al aangekomen is of niet. Het is voor hem een reis van ruim vier uur. Inmiddels hebben we besloten dat we woensdag graag het tehuis bezoeken, dus helaas voor hem (en anderen...de gids keek bijvoorbeeld ook niet al te blij) zal hij die weg nog tweemaal zien. We moeten trouwens nog wel permissie krijgen om het tehuis te bezoeken. Als we eenmaal bij het Bureau zijn gearriveerd, blijkt dat wij die ochtend de enigen zijn die een kindje overgedragen krijgen. Dat is goed nieuws, want dan kunnen we dat in (betrekkelijke) rust doen. Yulian is er nog niet en we wachten in spanning af. Ook Yente let goed op of haar broertje al in aantocht is, samen met het konijntje dat ze hem gaat geven.

Rond elf uur spotten we een zwarte auto en Jin zegt dat Yulian daar weleens in zou kunnen zitten. Dat is zo! Geweldig, wat een lief mannetje is het om te zien! Yente legt het eerste contact met het konijntje. Dat blijkt een goede binnenkomer te zijn, want Yulian houdt van doekjes en zachte stofjes. Papa neemt hem het eerst op de arm en hij kijkt wat om zich heen. Hij ondergaat het gelaten. Na de overdracht ondertekenen we nog wat formulieren, maken de gezinsfoto voor het adoptiedocument en daarna hebben we de gelegenheid om de mensen van het tehuis uitgebreid vragen te stellen. Hoe anders dan de overdracht bij Yente, waar alles supersnel moest. We krijgen duidelijke antwoorden, op alle vragen die we stellen en dat waren er nog al wat. Van de zoekadvertentie krijgen we een kopie. Ook krijgen we een uitgebreid boek met daarin foto's en een uitgebreid verhaal over het leven van Yulian in het tehuis (nog wel even een Chinese vertaler vinden...). Verder hebben ze een CD met veel foto's van Yulian en van het tehuis voor ons meegenomen en een armband (een specialiteit uit Lianyungang). Ondertussen maken Yente en Yulian bij mama op schoot nader kennis met elkaar. Yente is erg lief en voorzichtig voor Yulian. Na een foto van ons nieuwe gezin met de twee nannies die meegekomen zijn, gaan we weer terug naar het hotel.

Papa heeft nog wat zaken te regelen en gaat met Yente en de gids op stap, terwijl mama en Yulian lekker in de hotelkamer verder aan elkaar kunnen wennen. Daar krijgt ze zijn eerste glimlach als ze het gekwaak van een eend nadoet. Yulian valt snel in slaap. Tot het einde van de middag blijven we iin het hotel om eens rustig nader kennis te maken met elkaar. Yente vindt het allemaal erg interessant. Ze is wisselend heel lief en wat jaloers, maar dat hoort er allemaal bij. Yulian voelt zich duidelijk het fijnst bij mama. Hij wil liever niet dat ze hem los laat en als ze dat doet, begint hij zachtjes te huilen en houdt haar nauwlettend in de gaten. Met al die tweeëntwintig nannies in zijn tehuis en (waarschijnlijk) weinig tot geen mannen voelt zij het meest veilig.

Aan het einde van de middag besluiten we naar een park te lopen. Yente moet haar energie kwijt en wil bellenblazen. Op de kaart zien we een park. We vragen de portier hoe we moeten lopen, maar dat snapt hij niet. Lopen? Dat is wel dertig minuten. Hij lacht ons hartelijk uit, maar legt ons wel met handen en voeten uit in welke richting het ongeveer is. Het park bereiken we nooit...na tien minuten lopen knikkebollen de kids en breken we de tocht af. Op de weg naar het hotel gaan we nog even snel naar de supermarkt.

Yulian kreeg in het tehuis zijn laatste fles om zeven uur 's avonds en de volgende ochtend om vier uur de volgende. Jaja, dacht het niet. Dat ritme vraagt om grondige aanpassing. We besluiten om zes uur nog uit eten te gaan en wel bij de Pizza Hut. Da's lekker dichtbij en makkelijk. We moeten duidelijk wennen aan twee kinderen aan tafel. We voorkomen ternauwernood een paar kleine rampen met borden en glazen. We hebben ook maar een kinderstoel en als het op eten aankomt, weet Yulian precies wat hij wil: alles! Hij rukt het uit je handen of het nou brood, erwtjes, tomaten, meloen of komkommer is. Hij geniet zichtbaar en we ontwaren steeds vaker een kleine glimlach.

Na terugkomst in het hotel legt Lisette Yente op bed onder redelijk luid protest van Yulian. Hij verliest mama geen moment uit het oog en papa kan hem niet echt troosten. Terwijl Yente naar een verhaaltje luistert, valt hij snel in slaap. We leggen hem in bed en voorlopig slaapt hij. Om elf uur nog een fles en dan kijken hoe we de nacht doorkomen. Morgenochtend moeten we om acht uur klaarstaan in de lobby voor het bezoek aan de notaris en dat klinkt na onze diner-ervaring erg vroeg als je ook al ontbeten moet hebben :-)

Dag 5