Na de nodige onderhandelingen met vriendelijke Chinezen (die geen woord Engels spreken) zitten alle gezinnen uit de groep bij elkaar. We hebben een nachtvlucht, dus we trekken Yente een pyjama aan (bedankt voor de tip, Marianne) en zo goed en kwaad als het gaat werken we het bedritueel af. Na een uur of twee slaapt Yente eindelijk. Helaas niet voor lang. Papa is zo handig tegen de armleuning te stoten die vervolgens op Yentes hoofd valt. Niet alleen Yente schrikt wakker, maar vervolgens ook het halve vliegtuig, want het lijkt een waar luchtalarm dat afgaat... Na een uurtje is het weer stil en valt Yente opnieuw in slaap. Papa en met name mama hebben daar wat meer moeite mee. De vlucht verloopt verder goed en rond 12.15 uur staan we op Chinese bodem.

Na het ophalen van de bagage gaan we per bus naar het Sino Swiss Hotel. Hier brachten we de laatste dag als niet-ouders door toen we Yente ophaalden. Een bijzonder gevoel om daar nu met haar terug te komen. Hier handelen we een deel van de administratie af en daarna hebben we tijd voor onszelf.

We lopen we Beijing in, dezelfde straat als de vorige keer. Wat herinneren we ons alles nog goed van de vorige keer. Is het echt alweer twee en een half jaar geleden dat we hier liepen? Deze keer durven we wat zijstraatjes in te lopen zonder bang te zijn om te verdwalen. We lopen een leuk theewinkeltje binnen en krijgen tot onze blijde verrassing een heuse theeceremonie. Hier knappen we flink van op na zo'n reis.

Op de weg terug naar het hotel zien we een restaurant waar veel Chinezen naar binnen lopen. Dat moet wel goed zijn! We besluiten er te eten. Het blijkt een hot-pot restaurant te zijn. In de tafel zit een flinke gasbrander. Daarop zet men een grote, koperen pan met een soort soep die heel snel aan de kook komt. Het smaakt ons goed en het zweet breekt ons uit. Dat laatste destemeer als Yente een optreden als kok geeft en eigenhandig de ingrediënten in de pan gooit. Daar komt bij dat wij door acht vrouwelijke obers zeer nauwlettend en van zeer dichtbij worden bekeken. Het is een tegenvaller (en verrassing) voor ze dat Yente geen Chinees verstaat en/of spreekt. Gelukkig beheerst Lisette net genoeg Chinees om te vertellen dat Yente dat niet kan. Terug naar het hotel trekt Yente veel bekijks op Milans schouders.

In het hotel hebben we connected rooms, maar slechts één groot bed. Vannacht, onze op een na laatste nacht zonder Yulian, slapen we dus met zijn drietjes in een bed.

Dag 3