Yente kon gisterenavond niet echt in slaap komen. Leek ze thuis tot voorheen niet heel erg te missen, nu wil ze toch regelmatig bevestiging krijgen dat we naar huis gaan als ze klaar is met slapen en dat de opa's en oma's op Schiphol op haar zullen staan wachten. Om acht uur moeten we de koffers op de gang klaarzetten. Hoewel we pas om tien voor half drie vliegen, moeten we dus weer vroeg op. Rond een uur of tien zit iedereen klaar in de lobby. We drinken nog een laatste kop Chinese thee en koffie in een van de café's van het hotel met Edwin, Wendy en Jing. Nog even rust voor de reis. We krijgen het paspoort van Yulian terug, met visum, zodat we Nederland met hem in mogen. Het zat ons al niet lekker dat we Yulians visum en gelegaliseerde documenten pas op de dag van vertrek zouden ontvangen. Er is weinig tijd om ze te controleren en eventueel te laten corrigeren. Ook vonden we het vreemd dat de vertegenwoordigers van onze groep die met de gids zouden meegaan naar de ambassade en het Chinese Ministerie van Buitenlandse Zaken voor de legalisatie en aanvraag van het visum, toch niet mee hoefden te gaan.

Nu blijkt dat we de gelegaliseerde adoptiepapieren niet in China zullen ontvangen. Vanwege de aardebeving is het enorm druk op de Nederlandse ambassade en zal die onze documenten pas legaliseren op 13 juni. We hebben deze papieren nodig als we Yulian aanstaande maandag bij de gemeente gaan aanmelden. Dat moet immers binnen drie werkdagen na aankomst. Binnen de groep lijkt niemand dit zich te realiseren... Terwijl Yulian in al zijn onschuld bij mama op schoot ligt te slapen, vraagt Milan de gids in de bus naar het vliegveld hoe het zit. Zij weet het niet en zegt haar buro contact te laten opnemen met Kind & Toekomst zodra deze bereikbaar zijn. Nu, zondag 8 juni, hebben we nog niets van K&T vernomen. Sommige gemeenten lijken akkoord te gaan met niet-gelegaliseerde kopieën van documenten. Laten we hopen dat Veldhoven een van die gemeenten is.

We krijgen een van de strengste veiligheidscontroles die we ooit gehad hebben. Na het inchecken van de bagage zitten we op een bankje diverse formulieren in te vullen als een man in uniform ons vraagt of de naast ons staande handbagage van ons is. Als we aanwijzen welke koffers van ons zijn, veegt hij met een papieren strookje over de trolleys en verdwijnt in een hokje met een computer. Gelukkig, er blijken geen sporen van drugs of gevaarlijke chemicalien op de buitenkant van onze bagage te zitten ;-). Bij de reguliere veiligheidscontrole sturen ze onze groep naar een aparte rij. Degene die onze paspoorten onderzoekt, is erg vriendelijk. Ze moet lachen om Yentes babyfoto op haar paspoort en zegt dat ze ons goede ouders vindt. Door naar de volgende horde. Gelukkig ontdekt mama nog net vantevoren de plastic zakjes waar de weinige noodzakelijke vloeistoffen en halfvloeistoffen in moeten. Daarin verpakken we de babyvoeding, lensvloeistof en cosmetica en natuurlijk Yulians flesje met daarin wat koud water. Dat is natuurlijk niet genoeg. Op het informatieformulier staat dat babyvoeding mee mag, maar toch moet de hele verzorgingstas leeg. De potjes voeding, melk- en pappoeder en zelfs zijn flesje water moet men weer bij een aparte balie op samenstelling onderzoeken. Het is natuurlijk best verdacht dat je je baby op zo'n lange reis te eten wilt geven. Het water in zijn flesje mag niet mee, stel je voor dat het tijdens de vlucht zou ontploffen. Bij het passeren van het veiligheidspoortje is Yulian gelukkig wakker. Dat poortje piept, zodat mama en Yente aan een nader onderzoek worden onderworpen. De onderzoeker wil Yulian van mama afpakken, maar dat laat ze natuurlijk niet gebeuren. Ze steekt Yulian met beide armen in de lucht, zodat de explosieven die tussen haar en Yulian verborgen zitten, duidelijk zichtbaar worden. Dan moet Yente alleen door het poortje. Er piept iets zodat ook Yente op een verhoginkje moet staan voor nader onderzoek. Yente is duidelijk bang voor de vreemde vrouw die haar wil vastpakken om op het verhoginkje te gaan staan. Als mama haar vasthoudt, met Yulian weer in de heupdrager, durft ze samen met mama het onderzoek te ondergaan. Gelukkig mag dat ook. De vrouw is echter erg bezorgd om het SOS-hangertje en alarmzendertje dat Yente aan een kettinkje om haar nek heeft hangen. Yente moet het af doen en het moet nog een keer door de scanner. Tot onze grote opluchting blijkt daarin toch niets verontrustends te zitten :-). Terwijl we staan te wachten bij de balie terwijl men Yulians eten onderzoekt, moet Yente van alle stress overgeven. Dat heeft ze nog nooit gedaan sinds ze bij ons is, zelfs niet de enkele keer dat ze ziek was.

Het vliegtuig vertrekt een uur te laat vanwege de grote drukte op het vliegveld. Yulian lijkt het niet te deren: die ligt alweer in slaap. De vlucht duurt heel lang met twee kinderen. Yente kan niet echt lekker liggen en doet geen oog dicht. Met Yulian gaat het iets makkelijker. Hij slaapt twee keer een uurtje lekker bij mama op schoot, gelukkig precies op de momenten dat men het eten serveert. Tussendoor houdt hij mama goed bezig... Ongeveer drie uur voor aankomst liggen Yulian en Yente allebei te slapen. Heerlijk. Nog even rust voor DE aankomst in Nederland, waar we erg naar uitkijken.

De landing verloopt soepel en we staan al snel bij de bagageband. Achteraf blijkt dat we met een fout visum door de douane zijn geglipt. Yulians visum heeft code C en dat had code D moeten zijn. Wat een prutsers op de ambassade en ook de gids had dit moeten weten. Maar goed, we zijn binnen :-) Na lang wachten op de bagage mogen we eindelijk door de schuifdeuren om ons mannetje te laten zien aan familie en vrienden. Wat geweldig! Hierbij willen we nogmaals iedereen die ons ontving hartelijk danken; we vinden het geweldig dat jullie er waren; bedankt!

Rond kwart voor tien rijden we naar huis en daar zijn we om elf uur. De buren hebben prachtige bloemen neergezet voor ons en een kado voor Yulian. Bedankt! Yente valt direkt in haar eigen bed in slaap. Yulian krijgt nog een flesje en valt na een half uur ook lekker in slaap, eindelijk in zijn eigen bed! Papa en mama volgen niet veel later.

Iedereen die de afgelopen tijd zo met ons meegeleefd heeft, heel erg bedankt! Jullie emails, berichten in ons gastenboek, kaarten, telefoontjes, kadootjes en andere blijken van belangstelling zijn hartverwamend!