Om kwart over zeven gaat onze kleine Chinese wekker af, een kwartier voor de elektronische. Yulian vindt het heerlijk om bij ons in bed te komen liggen, al moet er daarna wel snel eten voor hem klaarstaan. Yente mompelt nog half slapend dat ze er ook bij wil. Zo gezegd, zo gedaan. Rond kwart voor negen zitten we aan het ontbijt op de dag dat we een bezoek aan de Zijdemarkt gaan brengen. Het is op z'n zachtst gezegd geen prettig weer; het is wat kil en het regent.

We besluiten met de metro te gaan. Dat is leuk om te doen, lekker droog en snel. De markt is maar drie haltes verderop. Bij de uitgang van de metro blijkt dat het redelijk hard regent en kunnen we het gebouw van vijf verdiepingen niet direkt vinden. We roepen de hulp in van een verkoper van paraplu's. Hij wijst ons het gebouw aan de andere kant van de weg, dat te bereiken is via een loopbrug. Ook wijst hij naar de regen, de kinderen en zijn handelswaar. Tien yuan (een Euro) armer en een paraplu rijker maken we de oversteek. We bezochten dit gebouw ook al in 2005. Het is er geen steek veranderd. Al snel mengen we ons in dat wat volkssport nummer een lijkt: handelen. Zo wordt een jurkje van 540 yuan ineens 40 yuan... Vaak vraagt de handelaar na overeenstemming over de prijs met een wat sip gezicht of we meer dan een artikel kopen, dus men zal er nog steeds wel aan verdienen :-) Tussendoor eten we nog even bij de KFC en rond half drie zijn we, bepakt en bezakt, met de taxi weer terug bij het hotel.

Yulian doet een kort slaapje en Yente gaat weer eens in bad. Wat vindt ze dat toch heerlijk. Bij het leeglopen van het bad ligt ze te spartelen en zegt ze dat ze een gestoomde vis is. Hoe komt ze erbij, vragen we ons af. Hans belt ons met de vraag of we 's avonds met hen uit eten willen. Dat is een uitstekend plan. Rond half zes ontmoeten we elkaar in de lobby (een woord dat Yente inmiddels ook gebruikt). We gaan op zoek naar een goed restaurant. Dat is makkelijk te vinden als je weet hoe je het herkent: het moet er warm en rumoerig zijn. Al snel vinden we iets dat aan deze criteria voldoet. We eten er met z'n allen fantastisch. Yulian heeft het een tijdje niet naar zijn zin. Hij zit in de buggy en moet flink huilen. De reden blijkt eenvoudig: hij wil erbij zitten aan tafel! We zullen er in het vervolg rekening mee houden.

Het gaat goed met Yulian. Hij wil graag dat we dicht bij hem zijn en hij vindt het dan ook fijn in de heupdrager. Het liefst valt hij bij Lisette in slaap. Gisteren lukte het een keer in zijn eigen bedje, maar dat kwam waarschijnlijk doordat Yente er even in lag. Toen wilde hij er ineens zelf ook in. Er zijn ook dingen die hij duidelijk niet leuk vindt. Een van die dingen is het verschonen van zijn luier. Dan brult hij enorm. Yulian is beresterk, dus we doen dat met z'n tweeën en soms zelfs met z'n drieën. Dat wordt nog wat op die smalle commode thuis ;-) Het mooie is dat hij na zo'n brulpartij vrijwel direkt met huilen ophoudt als je hem optilt. Jantje huilt, Jantje lacht.

Morgen staat een groepstocht naar het Zomerpaleis geboekt. Daar zijn we op eigen houtje al geweest, dus we gaan in plaats daarvan met Hans, Marjan en de kinderen naar de dierentuin.

Wat ons verrast aan de adoptieprocedure is dat we eigenlijk helemaal niets hoeven te doen in Beijing. We hebben vijf minuten na aankomst in het hotel al onze documenten aan de gids gegeven en tot nu toe is het volledige radiostilte. Laten we er maar van uit gaan dat het goed nieuws is. Donderdag zien we de gids bij het groepsuitje naar De Muur (waaraan we bij goed weer deelnemen) en dan zullen we eens informeren hoe het er mee staat...

Dag 13