Uit 1750 stamt het oudste gedeelte van het reisdoel van vandaag: het Zomerpaleis. We bezoeken het meest recente van de twee zomerpaleizen in Beijing met de naam Yiheyuan. Het werd aan het einde van de 19e eeuw gebouwd door keizerin-weduwe Cixi. Een dame met een gat in haar hand. Ze liet een enorme marmeren boot (model Mississippi) maken van geld dat bedoeld was voor de Chinese marine. Resultaat was een nederlaag tegen de Japanners in 1895. Ze zei dat ze niet wist waar het geld vandaan kwam. Maar goed, meer over het Zomerpaleis vind je bijvoorbeeld hier als je dat leuk vindt.

Voor de reis aanvangt, ontbijten we rustig na een goede nacht slaap. Rond half zes huilde Yulian. We nemen hem in ons bed en het is over. In Nederland zullen we dat anders moeten oplossen, maar zover is het nog niet.

Rond kwart over tien vertrekken we samen met Hans, Marjan, Susan en Lianne richting het metrostation. Het lijkt ons wel leuk om te kijken hoe die metro hier werkt. Het blijkt erg makkelijk, want alles staat in het pinyin vermeld, dus we hoeven niet onze toevlucht te nemen tot het vergelijken van Chinese karakters. Buggy-onvriendelijk is het wel. We hebben twee buggies bij ons en we komen ontzettend veel trappen tegen onderweg. De totale afstand van hotel naar Zomerpaleis is ongeveer 25 kilometer (volgens Mapking, een TomTom variant) via de weg. Als we uit de laatste van drie metrotreinen komen, rest ons nog een taxirit van 7 kilometer voor we er zijn. Het worden wilde kilometers. Omdat we met zijn achten zijn, hebben we twee taxi's nodig. Omdat het Zomerpaleis vrij groot is, lijkt het handig als de twee taxi's achter elkaar aan rijden om elkaar zo niet kwijt te raken. Zo gezegd, zo gedaan. We houden zo ongeveer tegelijk twee taxi's staande. Hans, Marjan en kids rijden al weg als wij net instappen. Lisette roept naar de chauffeur "Ching, lai gen tamen". Het lijkt ons de droom van iedere taxichauffeur om de opdracht te krijgen een taxi te volgen, maar blijkbaar vergissen we ons. De man bromt wat en zet de achtervolging in. Levensgevaarlijk, want hij rijdt door rood licht, frommelt ons tussen kruisende stromen verkeer door en rijdt vervolgens 100 km/h om de anderen in te halen. Die taxi rijdt namelijk ook niet echt langzaam. Zo komen we vijf kwartier na vertrek met twee taxi's op dezelfde plaats en tijd aan. De man geven we uiteraard een voor Chinese begrippen flinke fooi en hij glundert.

We wandelen op ons gemak over het historische terrein, dat op de wereld erfgoedlijst van Unesco staat. Het is er prachtig. Het Kunming meer waar we langs lopen is kunstmatig; de aarde is gebruikt om een grote berg op het terrein van te maken. Rond een uur of een eten we. Dan blijken wij zelf ineens hoofdattraktie te zijn. We zijn wel wat gewend qua aandacht, maar dit slaat alles. De passanten willen graag zien hoe we een bordje pap maken en voeren aan Yulian. Verder vinden ze het schitterend om Yente en pa en ma aan de noedels te zien. Het leidt tot een ware file. Het went snel en we eten rustig verder.

Rond kwart over drie nemen we een taxi naar het hotel. Dat duurt ongeveer vijfenveertig minuten. Yente gaat in bad spelen en papa en mama stoeien wat met Yulian op bed. Dat vindt hij prachtig. Wat kan het manneke toch aanstekelijk lachen. Hij giert het uit van de lol. Prachtig om te zien hoe snel hij zijn draai bij ons vindt en hoe we langzaam maar zeker zijn vertrouwen aan het winnen zijn.

We besluiten weer in het hotel te eten, maar in een ander restaurant. Het eten is er fantastisch. We worden weer omringd door vriendelijk lachend personeel dat alles doet om het ons naar de zin te maken. Het is echt een beetje gênant. Alles dat valt (en geloof ons, dat gebeurt nogal eens...) raapt men op voordat je je zelf hebt kunnen bukken. Ze zeggen dat ze de kinderen prachtig vinden en blijven Yente en Yulian aaien, lief aankijken en stiekem aanraken als ze denken dat we even niet kijken. Ze komen aanrennen als we een slab uit de tas halen, want die willen ze zelf graag bij de kinderen omdoen. Yulian vindt het prachtig en windt alle restaurantbezoekers en personeel om zijn kleine vingertje met z'n charmante lach. Yente vindt het maar niks. Ze vindt de aquaria met krabben, kreeften, garnalen, schelpen en allerlei soorten vissen veel interessanter en we brengen die dan ook een uitgebreid bezoek.

Bij het slapengaan blijken onze verhalen over de keizer toch veel indruk op Yente gemaakt te hebben. Ze vroeg 's middags al herhaaldelijk of echt alles van de keizer was geweest dat ze zag en of ie nog leefde. Nu komen er nog andere vragen: "Papa, zet de keizer stoute mensen op de gang?" We praten nog wat over keizers en kort daarna slapen de kinderen weer.

Dag 12