Yulian lijkt aan het verwerken geslagen. Vannacht sliep hij slecht. Hij moest veel huilen. Nadat mama hem ettelijke malen getroost had, bij haar in bed genomen en weer teruggelegd in zijn eigen bedje, bleef hij vanaf zes uur tussen ons in in bed liggen. Dat hij zoveel moet huilen, is natuurlijk helemaal niet gek als je bedenkt wat hem de afgelopen dagen allemaal overkomen is. In het tehuis is hij (voor zover we weten) slechts een keer naar buiten geweest naar het ziekenhuis voor onderzoek. Nu heeft hij in een paar dagen tijd al flink door Nanjing en Beijing 'gelopen', vijftien uur in auto's en bussen gezeten, gevlogen, enzovoort enzovoort. Was hij net gewend op onze hotelkamer in Nanjing, moet hij na een lange reis nu weer wennen in een andere hotelkamer en aan een ander klimaat. Dat is nogal wat, zeker als er zich ook nog eens twee volslagen vreemden over je ontfermen, die er ook nog heel anders uitzien dan wat je gewend bent, en je ineens een zusje hebt dat zich overal mee bemoeit :-) Nee, vreemd is het niet dat er ontzettend veel in dat kleine koppie omgaat. Vandaag was Yulian de hele dag wat van slag, maar we hebben gelukkig ook regelmatig zijn innemende lach gezien.

Vandaag, op kinderdag in China, doen we het rustig aan. We hebben een vrije dag op het programma, dus besluiten pas om acht uur op te staan. Rond kwart over negen gaan we ontbijten. Het ontbijt is uitstekend en beter dan in Nanjing, al hadden we daar geen reden tot klagen. We ontmoeten een flink aantal andere stellen die weer uit andere provincies terug zijn gekomen. Het is leuk om te zien hoe enthousiast iedereen is en hoe de kinderen zich langzaam al aan het aanpassen zijn aan hun nieuwe gezin. Alle kinderen uit de groep hebben een special need.

Na het ontbijt doet Yulian een hazenslaapje, want we spreken om half twaalf af met Hans, Marjan, Susan en Lianne. Met Hans en Marjan reisden we in december 2005 naar Nanchang. We besluiten de wijk achter het hotel te verkennen. Dat is een redelijk traditionele woonwijk en dus leuk om eens te bezoeken. Tijdens de wandeling stopt de lokale, rijdende fruitwinkel bij ons. De chauffeur slaat de doeken terug en prijst zijn fruit aan. We zouden graag kersen kopen, maar als echte handelaar vraagt de beste man de hoofdprijs. Dat zou zomaar met ons uiterlijk te maken kunnen hebben. De gebruikelijke onderhandelingstaktiek, te weten ongeïnteresseerd weglopen, is wederom buitengewoon effektief. De handelaar mokt wat, maar na twee keer weglopen komen we weg met eenvijfde van de vraagprijs. De gids legde ons uit dat dat een goed teken is, want dan heb je niet teveel betaald. Handelen is voor Chinezen een sport en daar doen we dan ook graag aan mee.

Hier in Beijing is het aangenaam koel vergeleken met Nanjing en er staat een lekker windje. Yulian voelt waarschijnlijk voor de eerste keer de wind door zijn stekelhaartjes waaien; we zien hem verbaasd met zijn handen over zijn hoofdje strijken.

Al snel rommelen de magen en gaan we op zoek naar een restaurant. Dat vinden we snel (zie foto's). Weer komt het Chinees van Lisette goed van pas. Ze bestelt het eten en drinken en opnieuw verstaat de rest van het gezelschap er helemaal niets van. Het klinkt erg professioneel en de ervaring leert dat het goed komt. Respect. We krijgen niet te weinig eten...goeiendag...en het is heerlijk. De kinderen eten goed mee en vooral de noedels slaan weer goed aan. De beide jongste dames moeten al snel naar de WC en dat is iedere keer een bijzondere ervaring. Je weet niet wat je te wachten staat. We hebben al heel wat bacteriële dieptepunten ontmoet hier in China. Yente vraagt iedere keer als we gaan: "is het een Chinese WC?" Met het antwoord is ze keer op keer niet gelukkig. Dit heeft zowel met de geur te maken als met een WC-bezoek op het vliegveld van Beijing. Toen we daar stonden te wachten, trok er iemand door en het leek wel of er een vliegtuig opsteeg. Sinds dat moment stelt ze het WC-bezoek zo lang mogelijk uit. Dit keer valt het publieke toilet qua hygiëne en geluidsproduktie echter redelijk mee. Toch geen plek om graag eens terug te komen... Leve de desinfecterende gel waarmee je zonder water je handen kunt wassen.

Na het eten wijzen we Hans en Marjan de weg naar de supermarkt. Luiers, potjes en wat pap zijn erg handig. Daarna lopen we naar huis. Yente is zo moe dat ze in de buggy in slaap valt. We leggen de kinderen daarom allebei op bed. Yulian heeft daar duidelijk geen zin in. Na zo'n lange tijd in de heupdrager moet hij duidelijk zijn energie kwijt en dat is nogal wat. Yente, die al in bed ligt: "Yulian, kun je alsjeblieft stil zijn? Ik wil slapen..." Erg lief gevraagd, maar uiteraard kan de jongste daar geen chocola van maken. Yente besluit het slapen op te geven en gaat spelen. Yulian valt ruim een half uur later alsnog in slaap. Ook voor mama gaat het licht een uurtje uit.

Als Yulian wakker wordt, geven we hem een potje eten en daarna gaan we met zijn allen naar beneden om in een van de restaurants in het hotel te eten. Helaas zijn de kinderen te moe om daar gezellig aan mee te doen. Yulian zit, zoals gezegd, niet zo lekker in z'n vel vandaag. Yente is veel te moe. Als de een even niet huilt of brult, doet de ander het wel. We zijn blij dat we in het hotel zijn gaan eten zonder al teveel pottenkijkers. Even snel eten dus, Yulian daarna snel even wassen en dan hop in bed. Een prestatie van Olympisch gehalte: om acht uur liggen ze in bed en slapen!

Dag 11